Zbigniew Rheinhardt ps. Wilk - ur. 2 lutego 1902 r. w Warszawie w rodzinie robotniczej. Wraz z osiągnięciem pełnoletności zapisał się do Polskich Drużyn Strzeleckich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w II Brygadzie Legionów. Po wojnie kończy studia na Wyższej Szkole Wojennej i rozpoczyna pracę w sztabie DOK w Poznaniu w stopniu majora u boku gen. Stefana Mossora. We wrześniu 1939 r. walczy w Armii Poznań. Po bitwie nad Bzurą wzięty do niewoli niemieckiej, udaje mu się z niej uciec w roku 1942 i przedostaje się do okolic Zamościa, gdzie wstępuje do Batalionów Chłopskich pod pseudonimem Wilk. Bierze udział w walkach na Zamojszczyźnie, w 1944 wstępuje w szeregi 1 Armii WP.
Po bitwie berlińskiej awansowany do stopnia pułkownika rozpoczyna pracę w Departamencie Piechoty MON. W 1951 r. rozpoczyna studia na Wojskowej Akademii Technicznej, jednak kilka miesięcy później zostaje aresztowany, zdegradowany i skazany na dożywocie w tzw. "procesie generałów". W roku 1956 zwolniony z więzienia i zrehabilitowany powrócił do służby wojskowej, obejmuje dowództwo nad 11 pułkiem czołgów stacjonującym w Giżycku w Okręgu Wojskowym nr. I. W 1957, po walkach z sowietami i rozpoczęciu się walk z NRD, awansowany na stopień generała brygady zostaje przydzielony jako szef sztabu Okręgu Wojskowego nr. II. Po wojnie zostaje inżynierem WAT i rozpoczyna działalność w Ministerstwie Obrony Narodowej w RJN, reorganizując Ludowe Wojsko Polskie po ostatniej wojnie. Delegowany do Zgromadzenia Konstytucyjnego z województwa Warszawskiego. W maju 1958 z jego inicjatywy powstaje Komitet Obrony Kraju, w którym obejmuje kierownictwo, oraz Urząd Ochrony Konstytucji, do którego Rady zostaje przydzielony. Naczelny Wódz Wojska Polskiego w wojnie z NRD latem 1958 roku, po odbiciu Ziem Odzyskanych i wsparciu proklamacji Demokratycznej Republiki Łużyc, oraz Konfederacji Niemiec Niepodległych zostaje odznaczony orderem "Za wyzwolenie Ziem Odzyskanych; kampania lipcowa 1958". Podczas napaści wojsk Sojuszu Państw Socjalistycznych i Republiki Federalnej Niemiec na terytoria nowego Układu Warszawskiego wzięty do niewoli węgierskiej podczas wizytacji jednostek frontowych w Tatrach. W październiku 1958 r. wydostaje się z niewoli i powraca do Polski. W listopadzie 1958 zostaje wybrany przewodniczącym RUOK, a Zgromadzenie Konstytucyjne głosami Ruchu Wielkiej Polski, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, oraz Unii Prawicy Demokratycznej powierza mu stanowisko tymczasowego Naczelnika Państwa. W styczniu 1959 obejmuje stanowisko komisarza Komisji Inwentaryzacji Majątku Państwa. Po wyborach, w których uzyskał również mandat do Senatu z woj. Warszawskiego zrzekł się uprawnień na rzecz nowo wybranych władz i w marcu tego roku zostaje szefem resortu obrony w gabinecie Jana Michała Katnera. W lipcu 1959 r. awansowany przez Prezydenta Józefa Cyrankiewicza na generała armii i otrzymuje stanowisko szefa Państwowej Izby Rekompensat. W związku z zapadnięciem na chorobę popromienną po pozostawaniu w napromieniowanej Warszawie latem 1959 r. zrzekł się dotychczasowych stanowisk i otrzymał od Prezydenta Cyrankiewicza stanowisko ambasadora RP na Kubie.